uczucia towarzyszące poczęciu

[agnihora]

Ciekawa jestem jak Wy same i Wasi partnerzy zareagowali na wieść o ciąży? W jakich okolicznościach się dowiedzieliście, jakie uczucia Wam towarzyszyły i co zrobiliście najpierw?
Moja historia była bardzo zabawna. Lekarz powiedział mi, że żeby zajść w ciążę najpierw muszę wyregulować poziom prolaktyny (a dodam, że staraliśmy się o malucha ok 8 m-cy. Za każdym razem, gdy na teście pojawiała się jedna kreska mój partner domalowywał drugą i próbował mi wmówić, że jesteśmy w ciąży) - miałam 30 krotnie wyższy poziom niż normalny. Oczywiście dał mi tabletki i powiedział, że zobaczymy się za ok 8m-cy. Uwarunkował branie kolejnej miesięcznej dawki wcześniejszym testem ciążowym gdyż przepisany specyfik mógł zaszkodzić dziecku.
Cóż, od niechcenia zrobiłam test jeszcze przed pierwszą dawką. Jakież było moje zaskoczenie, gdy na teście pojawiły się 2 kreski? Zawołałam męża a on przybiegł do mnie tylko dlatego, że się przesłyszał i myślał, że mam krwotok z nosa....

Gdy już dotarło do niego co się stało, pierwsze pytanie jakie zadał brzmiało: "a nie domalowałaś"?
Potem zawiesił sobie test na nitce i nosił na szyi cały dzień - uśmiech nie schodził mu z twarzy, pomimo, ze mną targały różne emocje, niekoniecznie zawsze pozytywne

[Kasia]

Fajne Mój mąż, gdy zadzwoniłam do niego z radosną wiadomością, z wrażenia nie zauważył szklanych drzwi w hotelu (był wtedy w delegacji i akurat gdzieś wychodził) - wyrżnął w nie głową i przez następny tydzień miał na czole wielkiego siniaka. Do dziś mi wypomina, jak go to bolało

[malgosia]

ale na pewno był szczęśliwy

my dowiedzieliśmy się przed ślubem... pierwszą reakcją był płacz i stres... bo inne plany, byliśmy zagranicą... ale potem taka wielka radość ze świadomości, że to CUD! ja też długo walczyłam z prolaktyną... miałam nieregularne miesiączki... z czasem już było tylko lepiej a teraz bardzo czekamy na Córeczkę i nie wyobrażamy sobie, żeby jej z nami nie było

[ola0203]

Ja czułam niedowierzanie, zwątpienie, strach i wielką radość, a dziś czuję radość, szczęście i obawę Ale o swoich uczuciach gdzieś już pisałam, a to długa historia

[gosias]

A my doczekaliśmy się córy po dwóch latach starań, więc radość była ogromna!!! Przechodziliśmy różne badania, stresy, bo dlaczego nie ma dzidi,jak tak bardzo chcemy. A gdy trochę sobie odpuściłam, poszłam na studia uzupełniające, okazało się, że jestem w ciąży. pamiętam, że gdy ujrzałam na teście dwie kreski byłam przeszczęśliwa,mąż też, płakałam i drżałam ze szczęścia!

[LuKo]

Mimo, ze nasze malenstwo bylo planowane, bylismy calym faktem bardzo zaskoczeni, bo udalo nam sie za pierwszym razem.
Czekalam na pierwszy okres po odstawieniu pigulek, brzuch mnie okropnie bolal i wg mnie nic nie zapowiadalo ze jestem w ciazy. Okres sie spoznial, ale ja nie przyjmowalam do siebie mysli, ze moge byc w ciazy - myslalam ze po pigulkach po prostu wszystko sie rozregulowalo. Po trzech dniach kupilismy test. Pojawily sie dwie grube krechy - maz cieszyl sie jak szalony. Wysciskal mnie, wzial na rece i wycalowal. A we mnie klebily sie chyba wszystkie mozliwe uczucia od wielkiego szczescia do zwatpienia, strachu i obaw. Dzis sama sie zastanawiam czy tego niedzielnego poranka plakalam ze szczescia czy z zalu, ze pewien etap w zyciu sie nioodwracalnie konczy. Teraz z czystym sumieniem moge powiedziec, jestem szczesliwa i niczego nie jest mi zal, chociaz obawy czy dam rade od czasu do czasu nadal sie pojawiaja, ale to chyba normalne? Po dwoch dniach lekarz tylko potwierdzil ciaze i serdecznie nam pogratulowal.

[asia]

My byliśmy na początku trochę skonfundowani, bo planowaliśmy trochę jednak poczekać z dzieckiem, no i mieszkaliśmy wtedy u rodziców męża, na własne mieszkanie nie było na razie perspektyw... Ale potem wszystko się ułożyło i dzisiaj myślę, że stało się najlepiej, jak mogło się stać. Życie czasem bywa mądrzejsze niż my - planujemy sobie, układamy, a ono i tak robi po swojemu.

[Karmelek]

Hej opowiem Wam moją historie...
My z mężem staraliśmy się o pierwszą dzidzie 8 miesięcy, kiedy w końcu ujrzeliśmy dwie kreski na teście oszaleliśmy z radości
Niestety nasza radość nie trwała zbyt długo ponieważ w 7 tygodniu ciąży zaczęły się plamienia i tak po trzech tygodniach okazało się że nasz dzidziuś obumarł Żal, rozczarowanie depresja .... Cały okres tzw. żałoby trwał pół roku później przyszła kolejna chęć posiadania dziecka i tak czekaliśmy kolejne miesiące , i nic się nie działo oczekiwanych kresek nie było.... Zaczęłam podejrzewać że coś ze mną nie tak jednak mój gin zapewniał że wszystko jest oki tylko psychika i tak mijały miesiąc za miesiącem i nic ... Kiedy po roku od poronienia nie udało się zajść mi w ciąże zostałam posłana na badanie HSG sprawdzanie drożności jajowodów i co okazało się że są mega niedrożne .... I dziwnym trafem miesiąć od tego zabiegu okazało się że jestem w ciąży ))) jakie było nasze szczęście kiedy ujrzeliśmy dwie kreski , w jednej chwili była radość i strach i tak jestem teraz w 18 tygodniu ciąży jesteśmy szczęśliwi maluszek rozwija się dobrze i wszyscy są szczęśliwi teraz tylko czekać na szczęśliwe rozwiązanie )))

[kasia.s.]

Hej to i ja się dołączę u nas to było tak...
My w zeszłym roku we wrześniu wzieliśmy ślub, później była miesiączka w następnym miesiącu też.W ostatni dzień okresu spróbowaliśmy ( dziecko było planowane)
Zawsze miałam nieregularne miesiączki raz tydzień dwa w przód i na odwrót.Więc myślę okres mi się spóźnia jak zwykle( ok tyg.).Ale od pewnego czasu wstawałam w nocy do łazienki i mąż kiedyś się pyta czemu ja tak wstaję.Powiedział w końcu żebym kupiła test to go wyśmiałam no bo jak to za pierwszym razem? Ale test kupiłam a nawet dwa, pierwszy nie wyszedł ale drugi tak.A ja się ucieszyłam a za chwilę zaczełam się cała trząść z nerwów.
Test położyłam na stoliku i czekał na mojego M ten przyszedł z pracy to mu pokazałam stolik zobaczyI i na to A NIE MÓWIŁEM.
Dla mnie było to zaskoczenie i strach jednocześnie jak ja poradzę sobie z ukryciem ciąży w pracy

[betka776]

My planowalismy slub i dziecko dopiero w przyszłym roku, ale nasze maleństwo chyba juz chciało byc na tym świecie Nie mogłam spać w nocy i koło drugiej nie wytrzymałam i zrobiłam test. No i pojawiły sie dwie kreski, jak je zobaczyłam to zrobiło mi się słabo i ledwo doszłam do łóżka. Rano kazałam mężowi iść do łazienki i popatrzec na test, bo mi nie wierzył. Chyba troche sie tego baliśmy, ale wszystko potoczyło sie dobrze. W ciagu miesiąca zorganizowalismy slub, a od 7 tygodni zmagamy się z wyzwaniem bycia rodzicami. Plany, planami, ale czasami dobrze jak nas cos zaskoczy. Zawsze w takich sytuacjach sobie powtarzam, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i że widocznie tak miało być. W przyszłym roku po prostu bedziemy mieli to wszystko za soba i bedziemy mogli snuć nowe plany